Varnareinangrun

Það fór þó ekki svo að flensan færi eins og til var ætlast. Hitinn var rokinn upp úr öllu valdi í gærmorgun og því ekkert annað í stöðunni en að hypja sig á Lansann. Ofnæmiskerfið hafði ekki kraft til að vinna á þessri aulapest þrátt fyrir penselítöflur  og hvítu blóðkornin voru komin nánanst niður á núllið eða 0.3 og megnið af hinu var í hálfgerðu skralli. Meira segja var kellan orðin hálf blóðlaus og panta þurfti tvo poka frá blóðbankanum sem gefa átti mér síðar um daginn til að rétta mig við. Leiðin lág því þegar líða tók á daginn á blóðmeinadeildina mína og þar var ég sett í einangrun sem þýðir að ég held kyrru fyrir í svítunni minni en má fá heimsóknir þeirra sem eru stálslegnir og lausir við allt kvef og þess háttar. Ég er því að taka smá forskot á sæluna því eftir háskammtameðferðina fer ég aftur í slíka einangrun hér á deildinni. Ég þarf varla að blikka auga þá koma hjúkkur til að stjana við mig endalaus og þó nokkrar þeirra geri sér far um að stinga mig annað slagið eru þær hver annarri yndislegri.

Gærdagurinn fór því í andstyggðar veikindi og slappleika og þegar gefa átti mér blóðið var ég með það mikinn hita að það verður að bíða til dagsins í dag. Verst þykir mér ef ég fæ blóð úr einhverjum vitleysing sem gerir mig enn verri en ég er, en það verður að koma bara í ljós. Beinverkirnir sem mér voru lofaðir  í þessari lyfjameðferð eru farnir að herja á kroppinn og ég væri bara hreinn og klár lygari ef ég segði að þeir væru eitthvað þægilegir en þeir eru samt góðs viti því þá eru stofnfrumurnar að losa sig úr beinunum í blóðið svo þetta eru svona frekar gott, vont, verkir.

Ég hef tölvuna og prjónana og get því haft ýmislegt fyrir stafni í dag ef ég verð þokkaleg. Búast má við að ég verði hér yfir helgina og kannski eitthvað fram í næstu viku. Það á að setja æðalegginn í hálsinn á mánudaginn svo kannski verð ég bara hér eitthvað áfram, hvur veit.

Þetta helst

Sólin skein svo glaðhlakkalega inn um gluggann minn í dag og mig langaði út í göngutúr og viðra mig. Það var ekki í boði enda er ég ekkert svona sérstök til heilsunnar og oft verið betri. Mæðin eins og rolla út af þessum lyfjum sem ég fæ núna og hálf aum hér og þar. Það er svosem ekkert til að hafa áhyggjur af því aukaverkanir geta verið svo margfalt meiri. Ég sigli í gegnum þetta allt eins auðvellega og hægt er og fyrir það ber að þakka. Það væri nú hinsegin ef ég finndi ekki fyrir neinu.

Mér varð ýmislegt úr verki og bókaði gesti í Einarshúsi hægri vinstri næsta sumar og réð Þorsksstjóra fyrir sumarið og það er mikill léttir. Ég er farin að huga að ráðningu starfsfólks næsta sumar og þegar komin með gott staff. Það setur auðvitað strik í reikninginn að vera ekki sjálf rífandi kjaft alla daga en vonandi get ég þó komið þar við daglega og sett fyrir svona til að halda fólki við efnið.

Ég fer í blóðprufu í fyrramálið og í viðtal hjá Guðmundi lækni og Þórunni hjúkku sem heldur utan um háskammtameðferðina mína og þá fæ ég væntanlega að vita allt um hvað ég á í vændum.

Ró

Vaknaði klukkan sex að venju en nú eftir góðan lúr og fór fram í áttina að ískápnun og fékk mér snarl. Vindurinn hefur gnauðað á gluggann í nótt og af og til lætt sér inn í svefnrofana en ég hef ætíð getað sofnað aftur svo það er ekki undan neinu að kvarta.

Elsa fékk að sprauta mig í gærkvöldi svo þar með hefur hún prufað að " sprauta honum" svona einu sinni. Hún var að vísu föl sem nár en tókst að stinga títtnefnda beint í belginn og getur því merkt við það í kladdann. Sprauturnar fara vel í mig ennþá en vænta má þess að þegar líður að helgi geti þær valdið beinverkjum og flensueinkennum en það kemur bara í ljós. Hárið tollir enn á toppstykkinu sem er nokkuð vel af sér vikið en það fer víst í háskammtameðferðinni segja menn en þær frumur sem skipta sér hraðast, mergfrumurnar, krabbameinsfrumurnar og hárfrumurnar verða slegnar út ásamt flestum öðrum frumum held ég svei mér þá.

Jón skrapp á Skagann í gærkvöldi til að hitta Lilju ljósbera eitt augnablik og Anton hennar. Þar gengur lífið sinn vanagang og allt væri í gúddý ef Lilja væri ekki lasin meira og minna með þessari óléttu sinni. Andri er á frívakt í álverinu og er að kenna bóklegt í flugskólanum á fullu þennan dyntinn og Þórunn er í prófum í Snyrtiakademíunni og hefur í nægu að snúast. Tengdamamma verður módelið hennar í handsnyrtingu í dag en Elsa var módel í fótsnyrtingu í gær svo enginn tími er látinn fara til spillis og allir í fjölskyldunni eru nýttir til hins ýtrasta og það er svei mér fínt. Á meðan tek ég hlutunum með ró og er ekkert að þvælast eitt eða neitt nema þá helst til að þvælast fyrir. Er að koma mig af flensunni og farin að prjóna sem er merki um að allt sé í orden.

Snjónum kyngir niður á réttláta sem rangláta hér fyrir sunnan á þessum sjóavetri mikla þegar Vertinn í Víkinni dagaði uppi í Reykjavík. Ég held að þessi vetur verði skáður á spjöld sögunnar líkt og frostaveturinn mikli árið 1918 þegar spánska veikin gekk manna á meðal. Þessi vetur verður veturinn þegar Vertinn fór í meðferðina og Reykjavík breyttist í snjóakistu. Það skortir reyndar ekki snjóinn í þorpinu heima heldur en fregnir herma að þar sé allt að fara í kaf og einungis fært til Hnífsdals gegnum göngin. Vonandi þurfa íbúar þessara þorpa undir fjallshlíðunum fyrir vestan hvorki á lögreglu né lækni að halda í þessu ástandi því sú þjónusta er öll kominn til Ísafjarðar en þangað var amk. ófært í gær. Annars heyrði ég eftir gárungunum í gær að ekkert vantaði til Bolungarvíkur nema vínbúð og þá væru Hnífsdalingar í góðum málum og þyrftu ekkert að leita til Ísafjarðar en það sel ég auðvitað ekkert dýrara en ég keypti.

Send heim

Það var eins og búist var við að hittinn hafði gert sig heimakominn og nokkuð hár að gærmorgni. Leiðin lág því rakleiðis niður á Lansann því grannt þarf að fylgjast með því að ójafnvægi skapist ekki á líkamsbúskapinn. Ótal blóðprufur voru teknar úr fína brunninum sem gáfu til kynna að allt var í stakasta lagi og lungnamyndataka sýndi að ekkert var í lungum svo einhver sýking hefur myndast önnur sem orsakaði kvef og hita. Vertinn var því sett á pensilín og send heim þegar líða tók á daginn, sem betur fer . Þar lág ég eins og skata í allan gærdag og svaf eins og hver annar vesalingur mestan part dagsins eins og eðlilegt er þegar veikindin dúkka upp rétt sí svona. Ekki lét ég þó súkkulaðikökuna sem ég boði var í afmæli tengdamömmu fram hjá mér fara um miðjan daginn en töluverður gestagangur var þess vegna í Stífluselinu og það var bara gaman. 

Jón sprautaði mig svo samviskulega í gær og eru þá tvær sprautur af þessari tegund komnar í vömbina af átta sprautum sem eiga að rata í kroppinn í þessari viku. Jón er því orðin hjúkka núna í bland við allt annað og stendur sig vel í því hlutverki eins og öðru.

Núna er ég vakandi kl. sex að morgni og finn að ég er eitthvað að skána. Búin að fá mér mjólk og matarkex og er bara í góðum gír og fínu stuði.

Bakteríur

Það er nú aðallega prjónabakterían sem hefur verið viðvarandi síðustu daga. Reyndar er ég komin með kvefbakteríu og hita svo ég á að fara til læknisins á í dag og þar fæ ég örugglega einhver síklalyf eða slíkt til að ná óþverrarnum úr mér.  Ég á að fá fyrstu sprautuna í dag  og ætli Jón fái ekki þann heiður að sprauta mig í vömbina en ég þarf að fá sprautur kvölds og morgna alla vikuna hér heima til að hleypa stofnfrumunum út í blóðið svo hægt verði að safna þeim saman þegar þar að kemur. Þetta er auðvitað allt bölvað vesen en þetta tekur allt enda fyrir rest.

Hljómar í Hörpu

Það er eins gott að fylgjast vel með og vera með kollinn í lagi þegar staðið er í slikri vinnu sem krabbameinsmeðferð er því það er að mörgu að hyggja.  Ég hafði náttúrurlega gleymt að taka með mér þrjár beiðnir í blóðprufuna á föstudaginn var og hringdi því í snarhasti á blóðmeinadeildina mína á Lansanum í gær þegar ég loksins uppgötvaði þetta og bar mig illa við hjúkkuna. Ég var auðvitað boðin þangað velkomin til blóðtöku sem ég og gerði svo það mál leystist farsællega.

Ég hafði svosem lítið sofið um nóttina þrátt fyrir að hafa tekið svefnlyf því hlandblaðran var alltaf á ónáða mig og ég ranglaði sífellt á klósettið og um húsið eins og rallhálf drós á búllu í Húll, ég sem ekki bragða áfengi og ekki gert í árafjöld.

Það gerði þó gæfumuninn að ég gat lagt mig seinni partinn og hlaðið batteríin fyrir kvöldið en stefnan var tekin á Hörpuna til að hlýða á James Bond tónleikanna með Sinfóníunni. Þeir voru geggjaðir og það var alveg frábærlega gaman. Þar snart svo sannarlega hörpu mína hin himinborna dís.

Svo hverjum manni ætti að vera það ljóst að Vertinn í Víkinni nýtur lífsins eins og frekast er kostur.

Vont en það venst

Vertinn vaknaði fyrir allar aldir til að mæta á réttum tíma í blóðprufu fyrir lyfjagjöf. Ég skóflaði í mig kynstrum af pilludrasli og svo héldum við oneftir. Ég tók reyndar óviljandi tíu steratöflur svona til öryggis en það vakti bara kátínu á krabbameinsdeildinni, en ég átti víst ekkert að taka stera fyrir þessa gjöf en hvernig í ósköpunum átti ég að vita það?  Í blóðprufunni sat ég eins og stilltur krakki og beið eftir því að verða stungin í handlegginn svo hægt væri að fylgjast með blóðgildunum mínum. Þau eru svoldið neðarlega af því að það er verið að keyra svoldið á lyfjameðferðina núna. Það mun trúlega verða til þess að stofnfrumusöfnunin tekur amk. tvo daga sagði Guðmundur læknir og ekki lýgur hann.

Ég settist svo í stólinn og sat þar meðan Harpa hjúkka stakk í brunninn með sinni alkunnu færni. Þegar til kom átti ég að fá miklu sterkari lyf en venjulega eða fjórfalt meira, svo það tók fimm klukkutíma allt í allt þegar með eru talin beinþéttilyfið og saltvatnið fyrir utan ógleðistöflur og lyf til að verja blöðruna mína fyrir þessu eitri sem þessi krabbameinslyf eru. Þetta hlóðst svo allt utan á mig því líkaminn gat ekki losað sig við allan þennan vökva svo hann safnaðist í bjúg hér og þar. Þess vegna þurfti ég að fá eina helv. pilluna með mér heim til að geta pissað eins og manneskja, ég er reyndar búin að fara 20 sinnum á klósettið síðan ég koma heim, drekka marga lítra af vatni og enn er bjúgurinn þarna en samt eitthvað minni. Ég gat prjónað heila húfu á meðan ég innbyrgði þetta gleðiglundur svo tímanum var sko alls ekki varið til einskis.

Mér finnst það nú fullhart hart þegar " fullfrísk" manneskja eins og ég, skuli þurfa bæði lyf til að kúka og pissa svona allt í einu  

Hjá lækninum fékk ég styrkbeiðni fyrir höfuðfötum og þangað dreif ég mig strax af aflokinni lyfjagjöfinni og eyddi öllum styrknum á nótæm og er svo sátt og glöð með það.

Ég gætti mín vel á því að segja Guðmundi lækni ekki frá því að ég væri að fara í Hörpuna annaðkvöld með Hrefnu mágkonu og Bigga á tónleika Sinfoníunnar þar sem flutt verða lög úr Bond myndum en Jón hefur mikið dálæti á Bond og langaði að gera þetta í tilefni þess að hann varð árinu eldri í gær. Ég tækla mig í gegnum það eins og allt annað.

Þorramatur var snæddur um kvöldið og það bragðaðist frábærlega þó svo að það hafi verið pínulítið járnbragð af öllu en það er alvanalegt þegar verið er að taka öll þessi lyf og það er vont en það venst.

Setið og prjónað

Afskaplega lítið gert í dag þrátt fyrir að vera yfirmáta hress og hraust. Kláraði að prjóna vestið og byrjaði á öðru stykki en þessi prjónaskapur er alveg búin að heltaka mig virðist vera. Lyfjainntaka í fyrramálið og þar með hefst lokalotan með pompi og prakt.

Komin

Vertinn er aftur komin í útbreiddan faðm tengdamömmu eftir æði vel heppnaða verð heim. Það var svo gott að komast vestur og hlaða batteríin að það hálfa væri heill hellingur, fylla lungun fjallalofti og sjá og hitta fólkið sitt, njóta veðurblíðunnar og finna angann af sjávarloftinu. Nú er ég fær í flestan sjó og til í hvað sem er.

Mamma var heimstótt upp á hvern dag á Skýlið og hún var sátt við að kveðja mig þegar ég fór vitandi það að ég kæmi aftur þegar sól hækkaði á lofti. Ég þyki líta vel út og það róaði hana og bara fólk yfirleitt. Ég reyni auðvitað að vera sama skutlan og ég var, hleð á mig skarti og skrauti til að líta sem best út og það hefur auðvitað sitt að segja. Svo er það bara ótrúlega stór hluti þess að fá svona sjúkdóm að reyna að fullvissa aðra um að þetta verði allt í lagi og ég verði betri en áður.

Margir litu inn í heimsókn meðan ég dvaldi vestra og það var gaman að sjá alla rétt í svip. Jón Bjarni var líf mitt og heilsa þar eins og hér og var hin ágætasta húsmóðir meðan ég tók á móti gestum líkt og drottning.

Ferðin suður gekk eins og í sögu í gær og ég kvaddi Vestfirðina með söknuði enda veðrið og færðin æðisleg fyrir vestan, þetta er bara eins og annar heimur. Það var ekki fyrr en komið var ofan í Borgarfjörðinn sem veður gerði snælduvitlaust og við rétt náðum upp á Akranes til að fara með ungu verðandi foreldrunum í sónar að sjá barnabarnið sem lifir og hrærist í Lilju. Þetta er nú meira veðravítið hér syðra segi ég nú bara og tel mig hafa reynslu eftir veturinn í vetrarhörku. " Ég skil bara ekki hvernig fólk getur búið hérna" myndi ég segja ef ég bara þyrði því

Þar var sko fjör á fróni í sónarnum því litla krílið hamaðist svo mikið allan tímann og reyndi eins mikið og það gat til að sína okkur hve liðugt það væri og það var alveg yndislegt. Verðandi foreldrarnir eru bæði kraftmikil svo þetta er alveg eðlilegt svosem. Allt virtist heilbrigt og lítill drengur mun líta dagsins ljós í júní í sumar svo ég má aldeilis fara að prjóna úr bláu.

Kjötsúpa beið okkar í Stífluselinu og það toppaði daginn. Prjónarnir biðu svo því ég fékk lánuð prjónablöð hjá Gunnu og hef því nóg fyrir stafni.

Í þessum skrifuðu orðum er ég smá andvaka og gæði mér á konfekti og mjólk í bland við bloggið.

 

Smá fréttir að heiman

Þvílíkt dýrðarinnar sæla það er að vera komin heim. Það er eins og ég fyllist af orku frá fjöllunum, hafinu of fólkinu mínu hér vestra. Geri kannski ögn meira en góðu hófi gegnir eins og gengur en trúlega er það bara til hins betra ef ég fer mér ekki of geyst.

Ferðalagið vestur gekk svona nokkuð áfallalaust fyrir utan að við festum okkur á Þröskuldum en við sluppum þó með skrekkinn. Ég var svo full af orku á leiðinni enda steradagur og líðanin bara góð alla leið. Mamma beið á Skýlinu eftir okkur glaðvakandi þrátt fyrir að klukkan væri orðin æði margt og það urðu sko fagnaðarfundir. Síðan var haldið í miðnæturmat til Gaua bróðurs sem hélt uppi heiðri foreldranna en mamma og pabbi buðu okkur ævinlega í mat þegar við vorum á leiðinni vestur og mér finnst það bara vera góður siður. Þar var reykt nautatunga í boði með öllu tilheyrandi.

Það þarf svosem ekkert að fjölyrða um það, að það er eins og ég sé heimt úr helju og allir svo glaðir að sjá mig og þurfa að umvefja mig hvar sem er. Benni Sig. stökk nánast út úr bílnum á ferð til að smella á mig kossi svo þetta getur verið mjög áhættusamt fyrir ökumenn að sjá mig svona í svip sérstaklega í þessari hálku. Gunna og Ingimar buðu okkur í mat á sunnudagskvöldið og það var nú sko ekki ónýtt að fá saltkjöt á þeim bænum enda eru þau góð heim að sækja.

Ég kíkti á Sýsluskrifstofuna í dag og þar var mér fagnað eins og gamalli stríðshetju líkt og á Bæjarskrifstofunni og bara hvar sem ég kem við, allir svo yndislega góðir. Ég er búin að verja smá tíma á æskuheimilinu mínu við smá tiltekt í dag en ég er svosem engin manneskja til stórræða enda hafa Gaui og Jón verið þar í dag að laga til.

Halla og Siggi, Dæja, Elín og Anton kíktu svo í kvöldkaffi í kvöld sem var alveg frábært. Ég á daginn á morgun eftir heima og þarf að gera eitt og annað.